Ἡ ἀναδιαμόρφωση τῆς παγκοσμίου οἰκονομίας εἶναι γεγονός, ἀλλὰ ἡ κατανόηση τοῦ γεγονότος αὐτοῦ καθόλου βεβαία ἀπ’ τὸ σύνολο τῆς ἀνθρωπότητος· παρατηρεῖται τὸ σύνηθες στὴν ἱστορία φαινόμενο, οἱ κυρίαρχες δυνάμεις νὰ μὴν τὸ ἀντιλαμβάνονται καὶ νὰ μὴν τὸ ἔχουν συνεκτιμήσει στὴν συλλογιστική τους, ἀλλὰ νὰ παραμένουν μακάριες στὴν προηγούμενη ἐποχή. Δύο εἶναι οἱ κύριοι λόγοι, ἡ ψηφιακὴ τεχνολογία κι ὁ ἐφησυχασμὸς τῶν Δυτικῶν στὴν παλαιὰ ἐξουσία τους· ὁ ψηφιακὸς ἄνθρωπος εἶναι ἀσύμβατος μὲ τὸν βιομηχανικό, καθὼς ἑστιάζει τὴν δράση του στὴν λειτουργία τῆς σκέψεώς του, τῆς διανοίας του, ἐνῶ ὁ βιομηχανικὸς στὴν ἐξειδίκευση τῆς χειρός του, τὸ ἔχουμε γράψει χίλιες φορές· τὸ ἅλμα αὐτὸ ἀπαιτεῖ καὶ προϋποθέτει ἄλλη δομὴ καὶ λειτουργικότητα τῆς κοινωνίας. Δεύτερο, εἶναι οἱ βαθύτατες ἀλλαγὲς στὸν διεθνῆ καταμερισμὸ τῆς ἐργασίας, οἱ Δυτικοὶ περιορίζονται στὶς ὑπηρεσίες, ἀλλὰ κι αὐτὲς τὶς ἐκπληρώνουν μὲ τὴν ἐκχώρηση τῶν διομολογήσεών τους.