Ἡ Εὐρώπη ἔμεινε ἄλαλη μπροστὰ στὴν εἰρηνευτικὴ προσπάθεια τῆς Κίνας, γιὰ τὴν ἐπίλυση τοῦ Οὐκρανικοῦ, ἐνῶ ἡ Ἀμερικὴ τὴν ἀπεδέχθη, ἀποδεικνύοντας ὅτι δὲν ἀντέχει τὸν πόλεμο· οἱ Ἀτλαντόδουλοι Εὐρωπαῖοι πολιτικοὶ ἐπιδίδονταν σὲ πολλοὺς μύδρους κατὰ τῆς Κίνας, ἀκολουθώντας τὴν ἀμερικανικὴ γραμμή, ἀπομονώσεως τοῦ Πεκίνου, ἐνῶ ὄχι μόνο δὲν ἄκουγαν, ἀλλὰ καὶ βυσσοδομοῦσαν, ἐναντίον ὅσων ζητοῦσαν ἤπια πολιτικὴ καὶ διατήρηση τοῦ διαλόγου. Πάντα οἱ Ἡρακλεῖς τοῦ στέμματος εἶναι χειρότεροι τῶν βασιλέων, ἔτσι γίνεται καὶ στὴν Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση· οἱ περισσότεροι ἀπ’ τοὺς ἡγέτες της ἔχουν ἀποκτήσει δουλικὴ νοοτροπία καὶ ἀδυνατεῖ ὁ ἐγκέφαλός του νὰ ἐπεξεργασθεῖ ἐλεύθερη σκέψη καὶ νὰ ἀσχοληθεῖ μὲ τὰ πραγματικὰ εὐρωπαϊκὰ προβλήματα. Οἱ τρεῖς μεταπολεμικὲς γενιὲς κι ἡ παράδοση τῆς ἐσχατολογικῆς ἀντιλήψεως τοῦ βιομηχανικοῦ ἀνθρώπου δὲν τοὺς ἀφήνουν περιθώρια ἄλλων συλλογισμῶν· ἀλλά, αὐτὸ ἀφορᾶ τοὺς πολιτικούς, οἱ οἰκονομικοὶ παράγοντες ἔχουν διακριβώσει τὸ πρόβλημα καὶ αὐτονομοῦνται…