Ὁ προβληματισμὸς στὴν Εὐρώπη, ὡς πρὸς τὶς διεθνεῖς πολιτικὲς καὶ οἰκονομικὲς ἐξελίξεις καὶ τὰ ἐσωτερικά της, γενικεύεται, καθὼς τρία τουλάχιστον γεγονότα ἔχουν ἀνατρέψει ἄρδην τὴν προηγούμενη εὐφορία· πρῶτον, ὁ οὐκρανικὸς πόλεμος προδιαγράφεται μὲ πλήρη ἀνατροπὴ τῶν ἀρχικῶν προβλέψεων, γιὰ οἰκονομικὴ χρεωκοπία τῆς Ρωσίας καὶ γρήγορη παράδοσή της· δεύτερον, ἡ κοινή της γνώμη βρίσκεται στὰ πρόθυρα ἐκρήξεως, καθὼς δὲν ἀντέχει ἄλλες θυσίες γιὰ μία χαμένη ὑπόθεση, ἐνῶ κι ἡ τραπεζικὴ κρίση διευρύνεται στὸ σύνολο τῆς οἰκονομίας στὶς δύο ἀκτὲς τοῦ Ἀτλαντικοῦ· τρίτον, ἡ παγκόσμια ἰσορροπία ἔχει ἀλλάξει κι ἡ Κίνα, μὲ τοὺς Ἀναδυόμενους ἔχει κατακτήσει δεσπόζουσα θέση στὰ διεθνῆ πολιτικὰ καὶ οἰκονομικὰ θέματα. Ἀπέναντι σὲ αὐτὰ ἡ Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση παραμένει διεθνῶς οὐραγὸς τῆς Ἀμερικῆς καὶ χωρὶς δική της φωνή, ἐνῶ στὸ ἐσωτερικὸ οἱ ἀντιδράσεις κλιμακώνονται. Τὸ κρίσιμο πρόβλημα παραμένει, ἡ ἰδεολογικὴ ἀτλαντικὴ ἐξάρτηση πολλῶν κυριάρχων πολιτικῶν της δυνάμεων.