Ἡ εὐρωπαϊκὴ πολιτικὴ συνοχὴ κυρίως διέπεται ἀπὸ ἀντιφατικοὺς οἰωνούς, ἐπισήμως εἶναι σχεδὸν ἀπόλυτη ἡ ταύτιση μὲ τὴν ἀτλαντικὴ πολιτικὴ στὸ Οὐκρανικό· ἀνεπισήμως ἡ κοινὴ γνώμη βρίσκεται στὰ πρόθυρα ἐκρήξεως, ἐπειδὴ διαμαρτύρεται γιὰ τὶς πολλὲς θυσίες, χωρὶς ἀντίκρυσμα. Στὸν Γαλλογερμανικὸ Ἄξονα, στὴν Γαλλία ἐπὶ δίμηνο οἱ διαδηλώσεις καὶ οἱ ἀπεργίες καὶ οἱ συγκρούσεις μὲ τὴν Ἀστυνομία εἶναι σὲ ἡμερήσια διάταξη, μὲ ἀφορμὴ τὴν ἀναθεώρηση τοῦ συνταξιοδοτικοῦ· ἀλλὰ ἡ οἰκονομία τῆς χώρας δὲν ἔχει ἐπηρεαστεῖ σχεδὸν καθόλου καὶ διατηρεῖ τὸν χαμηλὸ ρυθμὸ ἀναπτύξεως. Στὴν Γερμανία, ἡ τρικομματικὴ κυβέρνηση χωλαίνει, καθὼς Πράσινοι καὶ Φιλελεύθεροι διακρίνονται γιὰ τὸν ἀτλαντισμό τους κι ἡ συνεννόηση μὲ τὸν Σοσιαλδημοκράτη καγκελάριο γίνεται ὅλο καὶ χειρότερη· ἡ κυβέρνηση διατηρεῖ τὶς ἀντιρωσικὲς κυρώσεις, μὲ θρησκευτικὴ εὐλάβεια, ἀλλὰ ἡ βαρειὰ βιομηχανία τῆς χώρας τὶς ἀγνοεῖ κι διευρύνει κανονικὰ πλέον τὶς σχέσεις της μὲ τὴν Κίνα καὶ τὴν Ρωσία…