Ἡ ἠρεμία τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ, ἀπέναντι στὶς σειρῆνες τῆς πολώσεως, ἐπιβάλλει τὴν ἀλλαγὴ τῆς τακτικῆς, ὅσων ἀρχηγῶν τὴν εἶχαν προβάλλει ὡς αἰχμὴ τοῦ δόρατος τῆς προεκλογικῆς τους ἐκστρατείας· ὁ συνετὸς καὶ σώφρων πολίτης δὲν ἀποδέχεται κρωγμοὺς καὶ ὀξύτητα στὸν λόγο τῶν ἀρχηγῶν του, παρὰ μόνο πειστικὰ καὶ διαλεκτικὰ ἐπιχειρήματα, ποὺ ἀφοροῦν τὴν καθημερινότητά του. Αὐτὰ δὲν εἶναι ἐφεύρεση τῶν ἡμερῶν μας, παρὰ διδάγματα ἀπ’ τοὺς προγόνους μας κι ἐπιβίωση στὴν καθημερινότητά μας· οἱ μεγαλύτεροι θυμοῦνται τὴν ὀξύτητα καὶ τοὺς διαξιφισμοὺς τῆς δεκαετίας τοῦ 1980 καὶ τὰ χωριστὰ καφενεῖα σὲ ὁλόκληρη τὴν χώρα ὥς τὰ μικρότερα χωριά, ἀλλὰ αὐτὰ δὲν συμβαίνουν στὶς μέρες μας. Ὁ Κυριάκος Μητσοτάκης ἐμφανίζεται, ὡς ὁ μόνος ἐκφραστὴς τοῦ ἠπίου κλίματος, ἑπομένως καὶ μὲ τὴν βαθύτερη διείσδυση στὸν ἑλληνικὸ λαό· ὁ Ναπολεοντίσκος ἐπιχείρησε μανιωδῶς τὴν ἐπιβολὴ τῆς πολώσεως, ἀλλὰ ἀπέτυχε παταγωδῶς κι ἐξουθενώθη…