Στὴν ἀναθεώρηση τῶν συμβατικῶν ἀξιῶν της ὁδηγεῖται ἡ Εὐρώπη, μετὰ ἀπὸ δύο καθοριστικὰ κι ἴσως ἀντιφατικὰ μεταξύ τους γεγονότα· τὸ Brexit πρὸ ἑπταετίας ψηφίσθηκε ἀπ’ τοὺς Βρεταννούς, μὲ τὴν πεποίθηση τῶν ἐμπνευστῶν του, ὅτι θὰ τελείωνε ἡ Εὐρωζώνη καὶ θὰ ἐπανερχόταν ἡ Δύση στὴν ἀπόλυτη κυριαρχία τοῦ δολλαρίου· αὐτὸ δὲν συνέβη, παρὰ ἡ χρεωκοπία τῆς Βρεταννίας κι ἡ παράκληση τῶν ἴδιων, ὡς μετανοοῦσες Μαγδληνές, γιὰ ἐπιστροφὴ στὴν Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση. Ὁ οὐκρανικὸς πόλεμος μεθοδεύθηκε, μὲ δύο στόχους, τὴν χρεωκοπία καὶ ὑποταγὴ τῆς Ρωσίας στὴν Δύση καὶ τὴν ἔνταξη τῆς Εὐρώπης στὴν ἀτλαντικὴ ὑποταγή· ὁ πρῶτος ἀπέτυχε παταγωδῶς κι ὁ δεύτερος ἐπετέχευχθη, ἀλλὰ χωρὶς τὴν ἐξαφάνιση τοῦ εὐρώ, ποὺ ἦταν ὁ ὑπόγειος πόθος τῶν Ἀμερικανῶν. Τὸ ἀντίθετο μάλιστα, τὸ εὐρὼ ἐνισχύθηκε, χάρις στὴν ἀποδοχή του ἀπ’ τοὺς εὐρωπαϊκοὺς λαοὺς καὶ ἐκείνων τρίτων χωρῶν. Οἱ λαοὶ ἀπαξιώνουν τὶς κυβερνήσεις τους…