Ἡ ἐπιβίωση τῶν τεσσάρων παιδιῶν στὴν ζούγκλα τοῦ Ἀμαζονίου ἐπὶ σαράντα μέρες ὀφείλεται ἀποκλειστικὰ στὴν δεκατριῶν ἐτῶν μεγαλύτερη ἀδελφή τους· αὐτὴ γνώριζε γιὰ τὴν κάλυψη τῶν καθημερινῶν ἀναγκῶν τῶν παιδιῶν, στὴν οἰκογένειά της στὴν περιοχή, καὶ φρόντισε γιὰ τὰ ἀδέλφια της, ἐννέα, πέντε καὶ ἕνδεκα μηνῶν. Τὰ παιδιὰ στὶς «καθυστερημένες» περιοχὲς μαθαίνουν τὰ πάντα ἀπ’ τὴν μικρή τους ἡλικία καὶ στὴν ἀρχὴ τῆς ἐφηβείας τους κι ἀνταποκρίνονται πλήρως· οἱ μεγαλύτεροι θυμοῦνται στὴν Ἑλλάδα τὸ πῶς ἐπέζησαν οἱ οἰκογένειές τους κι οἱ ἴδιοι στὴν τραγικὴ δεκαετία τοῦ 1940, μέσα στὶς μάχες καὶ στοὺς διωγμούς. Οἱ νεώτεροι δὲν ἀντιλάμβάνοναι πῶς ἐπέζησαν οἱ γονεῖς τους… Τελικὰ ἄντεξαν καὶ ἀναρρωνύουν στὸ στρατιωτικὸ νοσοκομεῖο τῆς Μπογκοτά, μὲ καλὴ κατάσταση τῆς ὑγείας τους.