Οἱ τελευταῖες μέρες τοῦ προεκλογικοῦ ἀγῶνος ἔχουν διαμορφώσει τὸ ἀποτέλεσμα, καθὼς ὁ Κυριάκος Μητσοτάκης θεωρεῖται ἀπὸ ὅλους βέβαιος νικητὴς καὶ μὲ συζητούμενο τὸ ποσοστὸ τῆς αὐτοδυναμίας, ἐνῶ ὁ Ναπολεοντίσκος ἀγωνίζεται θέσεις ὀπισθοφυλακῶν, μεταξὺ φθορᾶς καὶ ἀφθαρσίας, ἀλλὰ καὶ τὴν κατάσταση στὸν ΣΥΡΙΖΑ τὴν ἑπόμενη μέρα. Οὔτε τὸ 1977, μὲ τὴν κατάρρευση τῆς ΕΔΗΚ, δὲν ἐπικρατοῦσε παρόμοια ἀτμόσφαιρα, ὅταν στὶς κάλπες ἔχασε τὸ ἕνα τρίτο τῶν ψηφοφόρων της· ὁ πολίτης ἐπιθυμεῖ τὴν σταθερότητα τῆς κυβερνήσεώς του κι οἱ ἀμφιλεγόμενοι μεταξὺ αὐτῶν προστρέχουν στὸν νικητή, ἀνεξαρτήτως τοῦ τί ἔχουν ψηφίσει τὴν προηγούμενη φορά· συνήθως μάλιστα κι ὅσοι εἶχαν ταχθεῖ μὲ τὸ ἀντίπαλο κόμμα ἐμφανίζονται βασιλικώτεροι τοῦ βασιλέως. Ἀπομένει ἡ τύχη τοῦ προέδρου του, καθὼς μὲ πέμπτη κατὰ σειρὰ ἧττα κι ἀρνεῖται τὴν παραίτησή του· θὰ ἀποτελέσει παγκόσμιο ἱστορικὸ προηγούμενο, καθὼς ὅλοι οἱ ἀρχηγοί, μετὰ δύο ἄντε τρεῖς ἧττες παραιτοῦνται…