Ἡ ἀποτελμάτωση τοῦ οὐκρανικοῦ πολέμου εἶναι γεγονός, μετὰ τὴν πλήρη ἀποτυχία τῆς ἀντεπιθέσεως τοῦ Κιέβου καὶ τὴν στάση ἀναμονῆς τῆς Ρωσίας, γιὰ τὴν καλύτερη στιγμὴ ἐκδηλώσεως τῶν πρωτοβουλιῶν της· ἡ δυτικὴ βοήθεια, ἄνω τῶν ἑκατὸ δις δολλαρίων, ἐξανεμίσθηκε χωρὶς οὐσιαστικὸ ἀποτέλεσμα, ἐνῶ ὁ κίνδυνος πλήρους καταρρεύσεως τοῦ μετώπου εἶναι ἄμεσος καὶ μᾶλλον ἀναβάλλεται, λόγῳ ρωσικῆς ἀπροθυμίας, κατὰ τοὺς ἔγκυρους παρατηρητές. Τὰ κύρια προβλήματα τῆς Οὐκρανίας εἶναι, οἱ λιποταξίες κι ἡ ἀποδιάλυση τοῦ στρατοῦ, ἡ ἐκτεταμένη διαφθορὰ στὴν κυβέρνησή της κι ἡ διασπάθιση τῆς δυτικῆς βοηθείας, μαζὶ μὲ τὴν ἔντονη δυσαρέσκεια τῶν ὅποιων κατοίκων της ἔχουν ἀπομείνει, κατὰ τοῦ προέδρου τους· φαίνεται, ὅτι δικαιώνονται, ὅσοι ὑποστήριζαν ὅτι ἡ Μόσχα ἀκολουθεῖ τὴν τακτικὴ τῆς ἀποδυναμώσεως τῆς Δύσεως καὶ τῆς οἰκονομικῆς της ἐξασθενίσεως. Περίμενε ἡ Οὐάσιγκτον τὴν χρεωκοπία καὶ παράδοση τῆς Ρωσίας, ἀλλὰ μᾶλλον οἱ ἀτλαντικοὶ ἑταῖροι πληρώνουν τὶς χειρότερες συνέπειες.