Ἡ καθαίρεση τοῦ προέδρου τῆς Βουλῆς τῶν Ἀντιπροσώπων θεωρεῖται ἀπ’ τοὺς πολιτικοὺς κύκλους τῆς Οὐάσιγκτον, ὡς οὐσιαστικὴ ἐνίσχυση τοῦ Ντόναλντ Τράμπ, ἀκόμη καὶ στὶς δικαστικές του περιπέτειες· ἡ ἐπίδρασή της στὴν κρίση τῶν δικαστῶν γιὰ τὶς φορολογικές του ἀτασθαλίες, ποὺ συνεχίζεται στὴν Νέα Ὑόρκη, μᾶλλον εἶναι δύσκολη, ἀλλὰ ἡ ἀπήχησή της στὴν προεκλογική του ἐκστρατεία σοβαρώτερη. Σημαντικότερη θεωρεῖται ἡ ἀρνητικὴ ἐπίδρασή της στοὺς Δημοκρατικούς, ἐπειδὴ ὁ Ἀμερικανὸς πρόεδρος ὑφίσταται ἐμπράκτως τὴν ἀμφισβήτηση τῶν ἱκανοτήτων του· ἡ κοσμοκράτειρα ἐμφανίζεται ὡς ἀκυβέρνητη, ἀφοῦ ἀπειλεῖται μὲ διακοπὴ τῆς λειτουργίας πολλῶν ὁμοσπονδιακῶν ὑπηρεσιῶν, ἂν δὲν ἐκλεγεῖ συντόμως νέος πρόεδρος τῆς Βουλῆς καὶ δὲν ἐγκρίνει αὐτὴ τὴν παράταση τῆς αὐξήσεως τοῦ ὁμοσπονδιακοῦ χρέους. Οἱ λεπτομέρειες ἔχουν ἐλάχιστη ἐπίδραση σὲ ἐσωτερικὸ λαϊκὸ ἀκροατήριο.