Ἡ ἀνάγκη πολιτικῆς συνοχῆς τῆς Εὐρώπης καθίσταται ἐπιτακτικότερη, καθὼς εἶναι ἐμφανέστατος ὁ διχασμὸς τῆς Δύσεως, μετὰ τὸν παλαιστινιακὸ πόλεμο καὶ τὴν οἰκονομικὴ κυριαρχία τῆς Κίνας· ἡ ἑνότης, μὲ ἀφορμὴ τὸν οὐκρανικὸ πόλεμο, δὲν ἔχει διάρκεια καὶ πολλοὶ τὴν χαρακτηρίζουν πλασματική, ἂν καὶ φαινόταν ἐξ ἀρχῆς, ὅτι ἦταν ἔτσι, καθὼς δὲν ὑπάρχει οὔτε ὡς ὑπόνοια. Οἱ εὐρωπαϊκοὶ λαοὶ μετακινοῦνται ὑπὲρ τῶν Παλαιστινίων, ἐπειδὴ βλέπουν, ὅτι οἱ ἀνηλεεῖς βομβαρδισμοὶ τῆς Γάζας ἀναιροῦν σὲ μεγάλο βαθμὸ τὴν σφαγὴ τῆς Χαμᾶς στὸ Νότιο Ἰσραήλ, κι ἔτσι ἐξηγοῦνται οἱ μαζικὲς διαδηλώσεις ὑπὲρ τῶν Παλαιστινίων· οἱ Εὐρωπαῖοι ἀναμένουν ἀντίδραση τῶν κυβερνήσεών τους ἀνάλογη μὲ τὴν εὐαισθησία τῆς κοινῆς τους γνώμης, ἀλλὰ ἀπογοητεύονται. Περισσότερο ἐξοργίζονται οἱ οἰκονομικοὶ παράγοντες ποὺ βλέπουν τὴν προσέγγιση τοῦ ἀμερικανικοῦ κεφαλαίου πρὸς τὸ Πεκῖνο, παραβλέποντας τὶς κυβερνητικές τους ἐντολές, κι ἀποροῦν μὲ τὴν δική τους ἀδράνεια, γιὰ οὐσιαστικὴ πρωτοβουλία…