Ἡ Εὐρώπη ἔπιχειρεῖ τὴν διαμεσολάβησή της στὸν παλαιστινιακὸ πόλεμο, ἀλλὰ μὲ δειλὰ καὶ πολὺ καθυστερημένα βήματα· ὁ Ἐμμανουὲλ Μακρὸν ὀργανώνει αὔριο συνάντηση Εὐρωπαίων καὶ Ἀραβων ἡγετῶν, μὲ τὴν συμμετοχὴ καὶ τοῦ Κυριάκου Μητσοτάκη, ἐνῶ ἡ Οὔρσουλα φὸν Ντερλάιεν θυμήθηκε τὴν ἀνάγκη δημιουργίας ἀνθρωπιστικῶν διαδρόμων, Γάζας, Κύπρου, Ἑλλάδος, κι ἐξέφρασε τὴν συμπαράστασή της. Ἀπουσιάζει ὅμως ἡ ἑνιαία καὶ πειστικὴ φωνή της πρὸς τὴν διεθνῆ σκηνή· παραμένει στὴν οὐρὰ τῆς Ἀμερικῆς, ὅπως καὶ στὴν Οὐκρανία, μὲ πρόδηλη τὴν ὑπερβολή της στὶς κυρώσεις κατὰ τῆς Ρωσίας, ἀλλὰ καὶ τὴν ἀπαξίωσή της παγκοσμίως· αἰτία τοῦ προβλήματος εἶναι, ἡ ἀγρανάπαυση τοῦ γαλλογερμανικοῦ ἄξονος, ὀφειλομένη στὴν τρικομματικὴ γερμανικὴ κυβέρνηση. Τὰ περιθώρια ἀνακτήσεως τοῦ χαμένου της ἐδάφους εἶναι πολλὰ καὶ γνωστὰ σὲ ὅλους, μὲ πρῶτο τὴν ἀποκατάσταση ἔστω τῆς παλαιᾶς ἰσορροπίας στὴν ἀτλαντικὴ συμμαχία. Ἀλλὰ αὐτὸ προϋποθέτει τὴν ἐξασφάλιση τουλάχιστον τῆς πολιτικῆς της συνοχῆς…