Ἡ ἀνατροπὴ τῆς διεθνοῦς συγκυρίας θεωρεῖται δεδομένη ἀπ’ ὅλους τοὺς ἔγκυρους παρατηρητές· τρεῖς εἶναι οἱ πρόσφατες αἰτίες: πρώτη, ὁ οὐκρανικὸς πόλεμος κι ἡ συντριβὴ τῆς Δύσεως καὶ τῆς Ἀμερικῆς πρωτίστως· δεύτερη, ὁ σινοαμερικανικὸς ἀνταγωνισμὸς ποὺ ἀπολήγει εἰς βάρος τῆς Οὐάσιγκτον, μὲ τὴν διακωμώδηση μάλιστα τοῦ προέδρου της στὸν Ἅγιο Φραγκίσκο προσφάτως· τρίτη, ἡ εἰσβολὴ τοῦ Ἰσραὴλ στὴν Γάζα κι οἱ ἰσοπεδωτικοὶ βομβαρδισμοί της. Ὁ πόλεμος, ἰσχυρίζονται πολλοὶ σοβαροὶ σχολιαστὲς καὶ ἑβραϊκῆς καταγωγῆς, δὲν κερδίζεται, ἐνῶ ἔχει προκαλέσει τὴν ἐξέγερση τῆς ἀμερικανικῆς πρῶτον καὶ τῆς εὐρωπαϊκῆς κοινῆς γνώμης· τὸ ἀντιισραηλινὸ κύμα φθάνει καὶ στὸ Καπιτώλιο καὶ στὰ Πανεπιστήμια, μὲ ἄγνωστες τὶς προεκτάσεις του, ὅταν μάλιστα στὴν πρώτη γραμμὴ παρατάσσονται οἱ Ἀμερικανοεβραῖοι. Εἶναι πρωτοφανὲς φαινόμενο αὐτὸ καὶ δὲν ἔχει οὐδεμία σχέση μὲ τὸν παλιὸ ἀντισημητισμό· ὅσο μάλιστα παρατείνεται ὁ πόλεμος κι ἡ ἄμυνα τῆς Χαμᾶς συνεχίζεται, σταδιακὰ διαχέεται.