Ὁλλανδία, πρώτη ἀκροδεξιὰ

Τὸ κόμμα τῆς ἀκροδεξιᾶς, μὲ τὸν δημαγωγὸ ἀρχηγό του, ἦρθε πρῶτο στὶς βουλευτικὲς ἐκλογὲς τῆς Ὁλλανδίας καὶ 37 ἕδρες, στὴν ἐξ 150 Βουλήν της, ἀλλὰ χωρὶς προοπτικὲς σχηματισμοῦ κυβερνήσεως· τὰ δύο μεγάλα κεντρῶα κόμματα, ἔλαβαν 25 κι 24 ἕδρες, ὁπότε μὲ ἄλλα μικρότερα διαθέτουν τὴν πλειοψηφία. Παρὰ τὸν μετριασμὸ τῆς ἀντιμεταναστευτικῆς τακτικῆς του καὶ τοῦ ἀντιευρωπαϊσμοῦ του ἔχει προκαλέσει σοβαρώτατες ἀντιδράσεις στὶς ἄλλες εὐρωπαϊκὲς χῶρες, καθὼς αὐτὴ εἶναι ἀπ’ τὶς ἕξι ἱδρυτικὲς τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως καὶ μὲ ἰδιαίτερη βαρύτητα στὰ πράγματά της· πάντως ἡ ψῆφος ἐντάσσεται στὴν ἐνίσχυση τῆς ἀκροδεξιᾶς στὴν γηραιὰ ἤπειρο καὶ ἀποδυνάμωση τῶν παραδοσιακῶν κομμάτων τῆς Χριστιανοδημοκρατίας καὶ Σοσιαλδημοκρατίας. Οἱ ἔγκυροι ἀναλυτὲς ἀποδίδουν τὶς ἐξελίξεις στὴν ὑπνηλία τῆς εὐρωπαϊκῆς ἡγεσίας στὴν παγκόσμια σκηνή.