Οἱ ἀδυναμίες τῆς δυτικῆς οἰκονομίας στὴν ἀντιμετώπιση τῆς κρίσεως εἶναι κυρίως πολιτικές, κατὰ τοὺς ἔγκυρους ἀναλυτές της καὶ δευτερευόντως οἰκονομικές· ὑπογραμμίζουν, ὅτι ἀπουσιάζουν οἱ ἰσχυροὶ ἡγέτες, μὲ τολμηρὲς συλλήψεις κι ἐμμονὴ στὴν ἐφαρμογὴ τῆς πολιτικῆς των, παρὰ σύρονται πίσω ἀπ’ τοὺς παλαιοὺς θεωρητικούς τους, μὲ δόγμα τὴν ἐσχατολογία τοῦ βιομηχανικοῦ συστήματος. Δύο εἶναι οἱ κύριες ἀδυναμίες τους, ἡ προσήλωση ὅλων τους, μὲ καθοδηγητὴ τὶς Ἡνωμένες Πολιτεῖες, ὅτι ἀποτελοῦν τὴν κυρίαρχη δύναμη στὸν πλανήτη, στὰ πλαίσια τοῦ μονοπολικοῦ κόσμου, κάτι ποὺ ἔχει τελειώσει ἀπὸ καιρό, ὅπως τὸ ἀποδεικνύουν καὶ πρόσφατα, ἡ ἧττα στὴν Οὐκρανία καὶ στὴν Γάζα· δεύτερη, ἡ ἄγνοια ἢ μᾶλλον ἡ ἀπροθυμία κατανοήσεως τῆς ἄρδην ἀλλαγῆς τῆς νοοτροπίας καὶ τοῦ ἤθους τοῦ ἀνθρώπου μὲ τὴν ψηφιακὴ ἐπανάσταση. Εἶναι ἄλλος ἄνθρωπος ὁ ψηφιακὸς κι ἀσύμβατος μὲ τὸν βιομηχανικό· τὸ ἔχουμε ξαναγράψει πολλὲς φορές, ἀλλὰ ἐπανάληψις μήτηρ μαθήσεως.