Τὸ κύριο πρόβλημα τῆς ἑλληνικῆς οἰκονομίας, ὅπως καὶ ὅλων σχεδὸν τῶν εὐρωπαϊκῶν χωρῶν εἶναι ἡ καταπολέμηση τοῦ πληθωρισμοῦ, ἐξ αἰτίας τοῦ οὐκρανικοῦ καὶ τοῦ παλαιστινιακοῦ πολέμου· ὁ ἔλεγχος ἐξαρτᾶται κυρίως ἀπ’ τοὺς διεθνεῖς παράγοντες, ἐνῶ στὴν χώρα μας μέτρησε σημαντικὰ κι ἡ εἰσβολὴ τῶν φυσικῶν καταστροφῶν καὶ ἰδιαιτέρως τῶν κατακλυσμῶν τῆς Θεσσαλίας οἱ ὁποῖες προκάλεσαν πολλὲς ζημίες στὴν ἀγροτική της παραγωγή. Φυσικά, τὰ φυσικὰ αὐτὰ φαινόμενα ἔδωσαν εὐκαιρία στὰ κερδοσκοπικὰ συμφέροντα, γιὰ πρόσθετες ἀνατιμήσεις ἀπ’ τὴν πρώτη στιγμή· οἱ παρεμβάσεις τῶν ἀρχῶν, ὅσο ἀποτελεσματικὲς κι ἂν εἶναι, δὲν δύνανται ἐλέγξαι τὸ φαινόμενο καὶ μόνο ὁ χρόνος θεωρεῖται μοναδικὴ ἀπάντηση. Αὐτὰ δὲν ἀποτελοῦν προσχήματα, γιὰ τὴν δικαιολόγηση τῆς κυβερνήσεως, τὸ ἀντίθετο μάλιστα, εἶναι προτροπὴ γιὰ τὴν αὐστηρότερη ἐφαρμογὴ τῶν ἡλεκτρονικῶν ἐλέγχων, ὅταν εἴμαστε μεταξὺ τῶν πρωτοπόρων χωρῶν στὴν ἐφαρμογὴ τῆς ψηφιακῆς τεχνολογίας. Μόνο τὴν αὐτόματη παρέμβαση φοβοῦνται…