Ἡ κυβέρνηση ἔχει ἐξαντλήσει πλήρως σχεδὸν τὰ πολιτικὰ καὶ χρονικἀ περιθώρια ἐλιγμῶν, μὲ σπασμωδικὲς κινήσεις καὶ τὴν καθομολογούμενη παντελῆ ἄγνοια τῶν θεμάτων, καθὼς βρίσκεται κυριολεκτικὰ σὲ κατάσταση πλήρους ἀδιεξόδου∙ ὁ Ναπολεοντίσκος ἄκουσε τὶς αὐστηρὲς προειδοποιήσεις τοῦ Ζὰν Κλὼντ Γιοῦνκερ στὶς Βρυξέλλες, ὅτι, «καθυστερεῖτε πολύ», ἀλλὰ μόλις ἐπέστρεψε στὴν Ἀθήνα ἐπιδόθηκε καὶ πάλι στὴν γνωστὴ ἀντιευρωπαϊκὴ προπαγάνδα του. Δὲν ἔχει ἀντιληφθεῖ ὅτι ἡ χώρας μας δὲν εἶναι τὸ κέντρο τοῦ κόσμου, μιὰ μικρὴ κουκίδα εἴμαστε στὴν ὑφήλιο, οὔτε ὁ ἴδιος ἡγέτης μεγάλου εὐρωπαϊκοῦ κινήματος, πρὸς τὰ ἱστορικὰ ποσοστὰ τοῦ κόμματός τους βαδίζει ὁλοταχῶς, γι’ αὐτὸ χάθηκαν οἱ χαλκευμένες δημοσκοπήσεις τῆς δουλικῆς του διαπλοκῆς∙ φαίνεται ὅμως ὅτι δὲν ἐπικοινωνεῖ οὔτε ὁ ἴδιος οὔτε οἱ ὑπουργοί του μὲ τὸν ἁπλὸ κόσμο καὶ δὲν καταγράφουν τὴν ἀπότομη μεταστροφὴ τῆς κοινῆς γνώμης, ὅταν καὶ οἱ ἐλάχιστοι ὀπαδοί του ποὺ τὸν ὑποστήριζαν τὴν ἑπομένη τῶν ἐκλογῶν, τώρα στρέφονται ἐναντίον του, καὶ πολὺ χειρότερα ἀπ’ τοὺς ἀντιπάλους του. Οἱ κινήσεις τῶν ἄπλυτων εἶναι ἐνδεικτικές, ὅσο κι ἂν ὑποχώρησαν μετὰ ἀπὸ ἄνωθεν παρεμβάσεις, διότι φανερώνουν τὴν ἀλλαγὴ τοῦ κλίματος, ὁπότε δὲν ἐπιθυμοῦν νὰ παραμείνουν οὐρὰ μιᾶς ἀποτυχημένης κυβέρνησης∙ τοὺς πρώτους ἀκροβολισμοὺς καταγράφουν οἱ πολιτικοὶ παρατρηρητὲς μὲ τὶς κινήσεις τους.

Ὁ μεγάλος βραχνᾶς τῆς κυβερνήσεως εἶναι τὸ ἐκτιναχθὲν δημοσιονομικὸ ἔλλειμμα, μὲ δύο σκέλη: πρῶτον, στὶς διαπραγματεύσεις μὲ τὴν τρόϊκα, διότι συνεπάγεται αὐτομάτως νέα δημοσιονομικὰ μέτρα, διαφορετικὰ δὲν ἐγκρίνεται ἡ δόση καὶ ἀπειλεῖται ἡ χώρα μὲ πιστωτικὸ γεγονός∙ δεύτερον, διότι μόνο μὲ αὔξηση τῆς ἐμμέσου φορολογίας σὲ βσικὰ εἴδη εἶναι δυνατὴ αὔξηση τῶν ἐσόδων καὶ κανονικὴ πληρωμὴ μισθῶν καὶ συντάξεων∙ ὅσο γιὰ τὶς ἄλλες ὑποχρεώσεις τοῦ δημοσίου αὐτὲς παρεπέμφθησαν εἰς τὰς ἑλληνικὰς καλένδας… Σὲ αὐτὰ προστίθεται καὶ ἡ ἀπειλὴ τῆς Ἐπιτροπῆς γιὰ ἐπανεξέταση τῶν προγραμμάτων ΕΣΠΑ, ἐπειδὴ παρατηροῦνται παραλείψεις, ἂν ὄχι χειρότερα, στὰ σχέδια ποὺ ὑποβάλλει ἡ κυβέρνηση∙ ἡ Ἐπιτροπὴ λέει ὠμὰ ὅτι, μἐ τσαπατσουλιὲς καὶ μπαλώματα δὲν ἐγκρίνονται προγράμματα. Αὐτὸ σημαίνει ὅτι κινδυνεύουμε νὰ χάσουμε 25 δις εὐρὼ καὶ ἔτσι ἀπειλεῖται μὲ διακοπὴ ἡ χρηματοδότηση τῶν μεγάλων ἔργων, ποὺ τὸ τελευταῖο δίμηνο καρκονοβατοῦν ὅλα τους∙ φαίνεται ὅτι δὲν ἔχουν ἀντιληφθεῖ τὸν κίνδυνο στὸ Μέγαρο Μαξίμου καὶ στὴν πλατεῖα Συντάγματος, τόσο ἀσοχλοῦνται μὲ τὰ προβλήματα τῆς χώρας, διότι τότε ἡ ὕφεση θὰ κορυφωθεῖ, μὲ μόνο τὸν τουρισμὸ καὶ τὴν ψηφιακὴ τεχνολογία σὲ ἄνοδο, ἀλλὰ ἀρκοῦν οἱ δύο κλάδοι, ὅταν ἡ ἀδιαφορία τουλάχιστον τῆς κυβερνήσεως ἐξελίσσσεται σὲ κανονικὴ ὑπονόμευση τῆς οἰκονομίας; Αὐτὸ ἄλλωστε εἶναι καὶ τὸ νόημα τῶν προειδοποιήσεων τοῦ προέδρου τῆς Ἐπιτροπῆς, ὅτι καθυστερεῖτε..

Τὸ κυριώτερο κυβερνητικὸ πρόβλημα ἀποδεικνύεται ὅτι εἶναι ἡ ἀπουσία πυγμῆς καὶ ἐπιβολῆς ἀπ’ τὸν πρωθυπουργό∙ οἱ ὑπουργοὶ ἀναλαμβάνουν πρωτοβουλίες καὶ ἀνακοινώνουν ἀποφάσεις, χωρὶς νὰ ἐνημερώσουν τὸ Μέγαρο Μαξίμου καὶ στὴν συνέχεια προβαίνουν στὴν ἀνάκλησή τους μὲ καθυστέρηση καὶ ἀφοῦ ἔχει γίνει ἡ ζημία. Ἔτσι ὁ ἀρχηγὸς τῆς ἀριστερῆς πλατφόρμας, ἀνακοίνωσε τὴν ἀνάκληση γιὰ ἔλεγχο τῶν ἀδειῶν περιβάλλοντος τῆς «Ἑλληνικὸς Χρυσός», καὶ ἐκ τῶν ὑστέρων διαπίστωσε ὅτι ἦταν ὅλες νόμιμες καὶ ἐπέτρεψε τὴν συνέχιση τῶν ἐργασιῶν∙ καὶ ναὶ μὲν ἱκανοποιήθηκαν τὰ ἀριστερὰ στελέχη, ἀλλὰ δεκάδες ξένοι ἐπενδύτες ἀναβάλλουν τὰ σχέδια τους καὶ ἀναμένουν τὶς πολιτικὲς ἐξελίξεις. Ὅταν κορυφαῖοι ὑπουργοὶ ἀδυνατοῦν νὰ ἀντιληφθοῦν τὶς συνέπειες τῶν πράξεών τους ἢ προκρίνουν τὶς ἐνδοκομματικὲς ἰσορροπίες, ἀπέναντι στὸ γενικὸ συμφέρον, τότε αὐτὸ σημαίνει ὅτι ἡ ὑπονόμευση τοῦ πρωθυπουργοῦ εἶναι ἐμφανέστατη καὶ φθάνει μέχρι τὴν μικρότερη κομματικὴ ὀργάνωση∙ αὐτὸς ἄλλωστε εἶναι καὶ ὁ σκοπὸς τοῦ ὑπουργοῦ. Ἀλλὰ ἡ οἰκονομία ζητάει τὴν ἀποκατάσταση κλίματος ἐμπιστοσύνης, ὅτι εἶναι σεβαστοὶ οἱ κανόνες τῆς ἀγορᾶς καὶ ὅτι ὑπάρχει μακροχρόνιο πρόγραμμα γιὰ τὴν κατάστρωση τῶν σχεδίων τῶν ἐπενδυτῶν∙ ὅταν λείπουν αὐτὰ καὶ ὅταν ἀκοῦνε τὶς αὐστηρὲς παρατηρήσεις τῶν Εὐρωπαίων, ὅλοι τους συγκρατοῦνται τουλάχιστον, ἂν δὲν κάνουν κάτι ἄλλο καὶ ἀναμένουν. Αὐτὸς εἶναι ὁ κύριος λόγος πλήρους ἀπονεκρώσεως τῆς ἀγορᾶς.

Συνοδευτικὸ πρὸς αὐτὰ εἶναι καὶ ἡ δυσπιστία μέχρι φοβίας τοῦ κόσμου ὡς πρὸς τὶς πραγματικὲς προθέσεις τῆς κυβερνήσεως ἢ γιὰ ἔκρηξη ἄλλων καταστάσεων∙ ὅταν εἶναι ἐμφανὴς ἡ ἀπουσία πρωθυπουργοῦ, σὲ χώρα μὲ πρωθυπουργικοκεντρικὸ Σύνταγμα, καὶ συνοδεύεται ἀπὸ ἀπότομη ὕφεση τῆς οἰκονομίας καὶ σκληρὲς ἐνδοκυβερνητικὲς συγκρούσεις, τότε ὅλα τὰ σκέπτονται οἱ πολῖτες. Σὲ παρόμοιες καταστάσεις ἀντίβαρο εἶναι συνήθως ἡ πυγμὴ τοῦ ἀρχηγοῦ καὶ ἡ λαϊκή του ἀπήχηση∙ ἂν λείπουν αὐτά, ὅπως συμβαίνει στὴν πραγματικότητα, τότε ὅλα τὰ ἐνδεχόμενα εἶναι πιθανά∙ ἡ ὑστερικὴ ξεδιπλώνει τὶς φιλοδοξίες της, διότι πιστεύει ὅτι, ὡς τρίτη στὴν ἱεραρχία τῆς ἐξουσίας στὴν χώρα, ἔχει τὶς δυνατότητες νὰ σκαρφαλώσει ἀκόμη ψηλότερα. Τὸ πρόβλημα δὲν εἶναι τὸ ἐὰν θὰ πετύχει ἢ ὄχι, ἀλλὰ τὸ πόση ζημία μπορεῖ νὰ προκαλέσει στὴν ἑτοιμόροπη κυβέρνηση∙ ἡ συμφωνία μὲ τὴν τρόϊκα θὰ κλείσει μᾶλλον τὴν ὕστατη στιγμή, λόγῳ ἀβουλίας καὶ δειλίας τοῦ Ναπολεοντίσκου, ἀλλὰ αὐτὸ σημαίνει ὅτι ὑποχρεωτικὰ θὰ περάσει ἀπ’ τὴν Βουλὴ ἢ μὲ τὴν διαδικασία τοῦ κατεπείγοντος ἢ ἀργότερα, ἀφοῦ κυρωθεῖ μὲ πράξη νομοθετικοῦ περιοχομένου. Δηλαδή, ἐπιστρέφει ἡ κυβέρνηση στὶς χειρότερες κινήσεις, τὶς ὁποῖες εἶχε καταδικάσει ὡς ἀντιπολίτευση∙ αὐτὸ τὸ ἔχουν ὑποστεῖ ὅλες οἱ κυβερνήσεις, ἀλλὰ ἂν προστεθεῖ στὴν ἀνυπαρξία πρωθυπουργοῦ καὶ στὴν ὑπονόμευση τῆς ὑστερικῆς, τότε μετατρέπεται σὲ ὡρολογιακὴ βόμβα στὰ θεμέλια τοῦ Μαξίμου.

Ὁ ἐπιχειρηματικὸς κόσμος καὶ περισσότερο ἡ κοινὴ γνώμη διακατέχονται ἀπ΄ τὴν ἀγωνία τοῦ αὔριο, ἐνῶ οἱ συνταξιοῦχοι –ποὺ ψήφισαν τὸν Ναπολεοντίσκο γιὰ νὰ ἐκδικηθοῦν τοὺς ἄλλους, ἐπειδὴ τοὺς ἐκοψαν τὶς συντάξεις- τώρα βλέπουν ὅτι μπορεῖ νὰ πάρουν ἔναντι στὸ τέλος τοῦ μηνός∙ οἱ διαψεύσεις, καὶ μὲ τὸν τρόπο ποὺ λέγονται, ἐνισχύουν τὴν ἀγωνία τους, ἐνῶ ἡ διακοπὴ πληρωμῶν τοῦ δημοσίου γιὰ τὶς τρέχουσες ὑποχρεώσεις του καὶ τῆς χρηματοδοτήσεως τῶν μεγάλων ἔργων προκαλοῦν πολλαπλασιαστικὰ ἀρνητικὰ φαινόμενα στὴν οἰκονομία. Εἶναι χατρακτηριστικὸ ὅτι οἱ διορισθέντες ἀναπληρωτὲς ὑπουργοί, Δημοσίων Ἔργων καὶ ἄλλοι, δὲν ὁρκίζονται, διότι πρέπει νὰ ἀλλάξει ὁ νόμος γιὰ τὴν σύσταση τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου καὶ δύο μῆνες τώρα δὲν καταθέτει τὸ νομοσχέδιο, διότι φοβᾶται τὶς ἀντιδράσεις τῶν βουλευτῶν του, ὅτι μπορεῖ νὰ τὸ καταψηφίσουν μερικοί∙ ὅταν μιὰ κυβέρνηση τρέμει γιὰ τὴν ψήφιση τῶν ρυθμιστικῶν γιὰ τὴν λειτουργία της νόμων, πῶς θὰ περάσει τὶς συμφωνίες μὲ τὴν τρόϊκα καὶ τὴν ἐπιβολὴ νέας φορολογίας; Αὐτὸ συζητεῖται ὡς πρῶτο θέμα στὴν ἀγορὰ καὶ ὅλοι παραδέχονται ὅτι, «δὲν ὑπάρχει κυβέρνηση»∙ ὁ κόσμος ἀναζητάει διέξοδο καὶ ἐλπίδα καὶ αὐτὸ τὸ ἐκφράζει μόνο ὁ Ἀντώνης Σαμαρᾶς, διότι σὲ αὐτὸν ἀποδίδουν ὅλοι τὸ ἱστορικὸ ἅλμα τῆς μεταβάσεως ἀπὸ ὕφεση 7% σὲ ἀνάπτυξη 2% μέσα σὲ δύο μόλις χρόνια.