Ἡ ἀπόφαση ὅλων τῶν Ἀθηναίων καὶ ὅλων τῶν Σπαρτιατῶν, τοῦ νὰ πεθάνουν προτιμώτερον παρὰ τοῦ νὰ ζήσουν δοῦλοι, ἦταν τὸ κίνητρο τῆς νίκης τους ἐναντίον τῶν βαρβάρων κατὰ τοὺς Μηδικοὺς πολέμους∙ δὲν εἶχαν ἐπιτρέψει στὸν ἑαυτό τους ἄλλη ἐπιλογὴ καὶ αὐτὸ ἔγινε ὑπόδειγμα καὶ γιὰ τὶς ἄλλες ἑλληνικὲς πόλεις. «Ἀλλ’ ὥσπερ τῶν ἀνδρῶν τοῖς καλοῖς κἀγαθοῖς αἱρετώτερόν ἐστι καλῶς ἀποθανεῖν ἢ ζῆν αἰσχρῶς»∙ ἀλλὰ ὅπως καὶ στοὺς ἄνδρες τοὺς καλοὺς κἀγαθοὺς εἶναι προτιμώτερο τὸ νὰ ἀποθάνουν παρὰ τὸ νὰ ζήσουν ὡς δοῦλοι. «Οὕτω καὶ τῶν πόλεων ταῖς ὑπερεχούσαις λυσιτελεῖν ἐξ ἀνθρώπων ἀφανισθῆναι μᾶλλον ἢ δούλαις ὀφθῆναι γενομένας»∙ ἔτσι καὶ στὶς πόλεις οἱ ὑπερέχουσες εἶναι προτιμώτερο μᾶλλον τοῦ νὰ ἀφανισθοῦν ἀπὸ ἀνθρώπους ἢ νὰ τὶς δοῦν ὅτι κατήντησαν δοῦλες. Ἡ ἀνάταση τῶν τριῶν τεσσάρων αὐτῶν γενεῶν καὶ ἄλλων τόσων μέχρι τὸν Μεγάλο Ἀλέξανδρο ἔδωσαν τὸ ἑλληνικὸ θαῦμα.