Ἡ καρκινοβατοῦσα διεθνὴς οἰκονομία ἀπασχολεῖ πολύ, ὄχι μόνο τὶς κυβερνήσεις, ἀλλὰ καὶ τὸ μεγάλο κεφάλαιο, ἐνῶ συνοδεύεται κι ἀπ’ τὴν φθίνουσα ἀπήχηση τῆς Δύσεως, οἰκονομικῆς καὶ πολιτικῆς· μὲ τὴν ἐξαίρεση τῆς ναυτιλίας καὶ τῶν πετρελαϊκῶν κολοσσῶν, ὅλοι οἱ ἄλλοι κλάδοι ὑφίστανται τὴν κρίση, μὲ ἄγνωστο μάλιστα τὸ μέλλον, ἐνῶ καὶ οἱ λαοί, κυρίως τῆς Εὐρώπης, ἐκδηλώνουν τὴν ἀγανάκτησή τους μὲ μαζικὲς διαδηλώσεις. Ἀντιθέτως στοὺς Ἀναδυόμενους ἡ κρίση δὲν ἔχει ἐμφανισθεῖ ἀκόμη, καθὼς μόνο κάποια μείωση τῆς ἀναπτύξεως παρατηρεῖται κι αὐτὴ ὄχι αἰσθητή· ἡ διαφορετικὴ πορεία τῶν οἰκονομιῶν τους καὶ ὁ σαφέστατος πλέον διαχωρισμὸς τῶν δύο στρατοπέδων στὸν οὐκρανικὸ πόλεμο, τοῦ δυτικοῦ ὑπὲρ τῆς Οὐκρανίας καὶ τῶν Ἀναδυομένων ὑπὲρ τῆς Μόσχας, διευρύνει τὸ χάσμα μεταξὺ τῶν δύο πλευρῶν. Ἡ ἀμερικανικὴ ἐκστρατεία κατὰ τῆς Κίνας, μὲ τὴν ἐμφάνισή της ὡς παρόμοιας ἀπειλῆς μὲ ἐκείνη τῆς Ρωσίας, ἐπιδνεινώνει τὴν πόλωση…