Οἱ πόλεμοι κατὰ τῶν βαρβάρρων εἶχαν χάσει τὴν ἀξία τους μετὰ τὸν Πελοποννησιακὸ πόλεμο καὶ τὴν ἧττα τῶν Ἀθηναίων, μαζὶ μὲ τὴν παρακμὴ τῆς ἀμέσου δημοκρατίας∙ ὁ Ἰσοκράτης μὲ τὸν «Πανηγυρικόν» του ἐπιχειρεῖ τὴν ἀνάταση τῶν συμπολιτῶν του καὶ τὴν ἀναβίωση τῆς ἐλευθέρας πολιτικῆς πρακτικῆς τοῦ πέμπτου αἰῶνος. «Καλὰ μὲν οὖν ταῦτα, καὶ πρέποντα τοῖς περί τῆς ἡγεμονίας ἀμφισβητοῦσιν»∙ καλὰ εἶναι αὐτά, οἱ ἱστορίες γιὰ τοὺς πολέμους κατὰ τῶν Θρακῶν καὶ τῶν Ἀμαζόνων, καὶ ἁρμόζοντα ὡς ἀπάντηση πρὸς ὅσους ἀμφισβητοῦν τὴν ἀθηναϊκὴ ἡγεμονία. «Ἀδελφὰ δὲ τῶν εἰρημένων, καὶ τοιαῦθ’ οἷά περ εἰκὸς τοὺς ἐκ τοιούτων γεγονότας»∙ ἀδελφὰ δὲ μὲ τὰ προηγούμενα, καὶ παρόμοια ὅπως εἶναι γνωστὸ ἀπ’ τὰ γεγονότα αὐτά. «Οἱ πρὸς Δαρεῖον καὶ Ξέρξην πολεμήσαντες ἔπραξαν»∙ ὅσα οἱ κατὰ τοῦ Δαρείου καὶ τοῦ Ξέρξου ἔπραξαν κατὰ τοὺς πολέμους τους. Ἐθεωρεῖτο πάντοτε μεγαλυτέρας σημασίας οἱ περσικοὶ πόλεμοι.