Οἱ διεργασίες στὰ μικρὰ κόμματα γίνονται πυρετώδεις, ἐπειδὴ ὑφίστανται τὶς πιέσεις ἀπ’ τὶς ἀνακατατάξεις στοὺς ψηφοφόρους καὶ τὴν διάχυτη πλέον πεποίθηση ὅτι οἱ ἐξελίξεις δὲν ἀργοῦν∙ ὅταν μάλιστα προαναγγέλλονται οἱ μεταπηδήσεις τῶν βουλευτῶν καὶ γίνονται ἀποδεκτὲς ἀπ’ τὴν ἐκλογικὴ βάση, τότε αὐτὸ σημαίνει ὅτι ἔχουν ὡριμάσει οἱ συνθῆκες γιὰ τὴν προσφυγὴ στὶς κάλπες. Οἱ ἐκλογὲς στὴν Γαλλία καὶ ἡ διαφαινόμενη μεγάλη νίκη τοῦ Ἐμμανουὲλ Μακρὸν θεωροῦνται ὡς ἡ ἀρχὴ τοῦ τέλους τῆς ἀριστερᾶς, ὅπως τὴν γνωρίζουμε τοὺς δύο τελευταίους αἰῶνες∙ ὁπωσδήποτε κάποια ἄλλη ἀριστερὰ θὰ ἐμφανισθεῖ, ἀλλὰ αὐτὸ ἀργότερα. Τὸ δεδομένο γιὰ τὴν χώρα εἶναι ὅτι ὁ Ναπολεοντίσκος ἔχει ταυτισθεῖ ἀπολύτως μὲ τὴν παλιὰ ἀριστερὰ καὶ ἔχει ἀπομονωθεῖ στὴν Εὐρώπη, καὶ περισσότερο στὴν Ἑλλάδα.