Οἱ βαθύτατες μεταρρυθμίσεις στὴν Εὐρωζώνη συζητοῦνται ἤδη σὲ Βερολίνο, Παρίσι καὶ Βρυξέλλες∙ ἡ ἐνίσχυση τῆς συνοχῆς της, μὲ τὴν σύσταση ὑπουργοῦ Οἰκονομικῶν καὶ τὴν ἑνιαία ἐξωτερικὴ καὶ ἀμυντικὴ πολτική, στὴν διεθνῆ παρουσία της καὶ στὴν ἀντιμετώπιση τῆς τρομοκρατίας, προκρίνονται ὡς πρῶτα βήματα. Οἱ καθυστερήσεις μάλιστα θεωροῦνται πολλὲς καὶ ἀδικαιολόγητες, γιὰ τοὺς σοβαροὺς παρατηρητές∙ ὁ γαλλογερμανικὸς ἄξων προβλέπεται ὅτι θὰ ἀποκήσει ἰδιαίτερη βαρύτητα, ἄγνωστη στὰ προηγούμενα χρόνια∙ ὁ Ναπολεοντίσκος εἶναι ὑποχρεωμένος ἀκολουθῆσαι πειθήνια, διότι δὲν δείχνουν οἱ Εὐρωπαῖοι, νὰ δικαιολογοῦν ἄλλα παιχνίδια ἐμπνεύσει ἀτλαντικῶν κερδοσκόπων. Ἔτσι, τὸ πρόβλημα ἀποκτᾶ ἄλλη διάσταση. Ἔχει τὴν ἄνεση ἀποδεσμεύσεως ἀπ’ τὴν ἀμερικανοδουλεία του; οἱ γνωρίζοντες λένε ὄχι, διότι εἶναι ἡ ἴδια του ἡ φύση. Ἑπομένως τὰ μαζεύει καὶ μᾶς ἀποχαιρετᾶ…