Ἡ μεγάλη νίκη τοῦ Ἐμμανουὲλ Μακρὸν σημαίνει τὸ τέλος τῆς ἀκροδεξιᾶς δημαγωγίας καὶ τοῦ λαϊκισμοῦ στὴν Εὐρώπη∙ αὐτὰ πρῶτος ἐγκαινίασε ὁ Ναπολεοντίσκος πρὸ διετίας, μὲ τὶς εὐλογίες τῶν ἀτλαντικῶν κερδοσκόπων καὶ τὴν ἀριστεροακροδέξια κυβέρνησή του. Τὴν ἀπόστασή του ἀπ’ τὸν νέο Γάλλο πρόεδρο, τὴν ἔχει καταγράψει, ἀλλὰ καὶ τοῦ τὴν ἔχουν ἐπισημάνει ἀπ’ τὸ Παρίσι, σύμφωνα μὲ διπλωματικὲς πηγές, κι αὐτὸ φαίνεται ἀπ’ τὰ τυπικῆς καθαρὰ μορφῆς συγχαρητήρια. Τὸ πρόβλημα ἔχει δύο σκέλη∙ ἡ ὁλοκλήρωση τῆς ἀπομονώσεώς του στὴν Εὐρωζώνη, διότι δὲν θὰ ὑπάρχει ὁ ἀμερικανικῆς ἀποκλίσεως σοσιαλιστὴς πρόεδρος, ὁπότε βρίσκεται ἡ κυβέρνηση ἐνώπιον σοβαρῶν καὶ ἀμετακκλήτων ἀποφάσεων∙ δεύτερον, τὴν ταύτιση τῆς πολιτικῆς του μὲ τὸν Κυριάκο Μητσοτάκη, πρὸς ἐξουδετέρωση τοῦ ὁλοκληρωτισμοῦ τῶν δύο ἄκρων. Φαίνεται ὅτι τὰ γνωρίζει αὐτὰ ὁ φίλος τοῦ Μαξίμου Ρωσοπόντιος καὶ φρόντισε ἁπαλύναι τὶς ἀπαράδεκτες ἐπικρίσεις κατὰ τοῦ προέδρου τῆς Νέας Δημοκρατίας.