Ἡ ἔκρηξη τῆς παλαιστινιακῆς κρίσεως, μὲ τὴν ἀναγνώριση τῆς Ἱερουσαλὴμ ὡς πρωτευούσης τοῦ Ἰσραὴλ ἀπ’ τὸν Ἀμερικανὸ πρόεδρο, ἀνέδειξε τὴν ἡγετικὴ παρουσία τῆς Εὐρώπης στὰ διεθνῆ πράγματα∙ ὁ Βενιαμὶν Νετανιάχου ἔσπευσε συναντῆσαι τὸν Ἐμμανουὲλ Μακρὸν στὸ Παρίσι, ἀλλὰ ἄκουσε τὶς παραινέσεις του γιὰ διάλογο καὶ διακανονισαμὸ τοῦ θέματος μετὰ τὴν λήξη του∙ ταυτοχρόνως διατύπωσε παράπονα, γιατὶ δὲν προβάλλονται οἱ ἐπιθέσεις τῶν νεαρῶν Ἀράβων κατὰ τοῦ Ἰσραήλ, ἀλλὰ καὶ εἶδε ὅτι αὐτὰ δὲν ἔχουν ἀπήχηση, ὅπως παλαιότερα στὴν κοινὴ γνώμη. Οἱ ἀλλαγὲς στὴν διεθνῆ σκηνὴ δὲν κατεγράφησαν ἐπαρκῶς φαίνεται ἀπ’ τοὺς Ἑβραίους∙ τρέχουν γιὰ συμπαράσταση στοὺς Εὐρωπαίους, ἀλλὰ συναντοῦν ἐπιφυλακτικὴ ὑποδοχή∙ ἄλλωστε ἡ Ἀμερικὴ βρίσκεται ἀπομονωμένη στὸ θέμα αὐτό, καθὼς ὁ Βλαδίμηρος Ποῦτιν συζητάει μὲ τὸν Ταχὶπ Ἐρντογάν, γιὰ τὸν ρόλο τοῦ ἰσλαμικοῦ κόσμου, ἐνῶ καὶ τὰ φιλοαμερικανικὰ ἀραβικὰ κράτη τηροῦν ὅλα τους ἀποστάσεις ἀσφαλείας ἀπ’ τὴν Οὐάσιγκτον.