Ἡ ἀπόλυτη ταύτιση τῆς ἀριστεροακροδέξιας κυβέρνησης μὲ τὸν φασισμὸ ἔγινε στὴν ἐπέτειο τοῦ Πολυτεχνείου∙ ἡ ἐξέγερση τῶν φοιτητῶν τοῦ Νοεμβρίου 1973 ἀπετέλεσε τὴν θρυαλλίδα γιὰ τὸ τέλος τῆς δικτατορίας, ἀλλὰ καὶ τὴν ἔκφραση τῆς δημοκρατικῆς συνειδήσεως τῶν Ἑλλήνων. Ὁ χαρακτηρισμὸς μιᾶς πολιτικῆς δυνάμεως καὶ τῶν ἐκπροσώπων της στὸν ἑορτασμὸ ἀπ’ τοὺς σημερινοὺς φοιτητὲς προσδιορίζει καὶ τὴν φυσιογνωμία τους∙ ἔτσι, ὅταν στὴν Πύλη τοῦ Πολυτεχνείου οἱ νεολαῖοι ἀρνοῦνται τὴν εἴσοδο τῶν ἐκπροσώπων τοῦ ΣΥΡΙΖΑ καὶ τοὺς ἀποκαλοῦν φασίστες, ὅπως καὶ τοὺς φωνάζουν, μπροστὰ στὴν ἀμερικανικὴ πρεσβεία, «ὄχι πιὰ φασισμός», ἐκφράζουν τὴν συνείδηση τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ γιὰ τὴν μορφὴ τῆς ἐξουσίας τους. Τὴν τύχη τῶν συνταγματαρχῶν ἀκολουθοῦν πλέον.