Οἱ κινήσεις τῆς ἀμερικανικῆς διπλωματίας στὸ Οὐκρανικὸ σχολιάζονται ἀπ’ τοὺς ἔγκυρους ἀναλυτές, ὅσο κι ἂν δύσκολα παρουσιάζονται ἀπόψεις τους στὴν ἀτλαντικὴ διαπλοκή, ὡς τουλάχιστον ἀδυναμία ἐλέγχου τῶν διεθνῶν ἐξελίξεων ἀπ’ τὸν Ἀμερικανὸ πρόεδρο∙ ἡ καταιγιστικὴ ψυχροπολεμικὴ προπαγάνδα, γιὰ ρωσικὴ εἰσβολὴ στὴν Οὐκρανία, θυμίζει τὴν οἰκτρὰ ταπεινωτικὴ δραπέτευση τῶν Ἀμερικανῶν ἀπ’ τὴν Καμπούλ, μόλις πρὸ ἑξαμήνου. Οἱ ἐκτιμήσεις εἶναι, ὅτι δὲν πρόκειται γιὰ ὁμαδικὴ παράκρουση τῆς ἡγεσίας, ἐπειδή, ὅλο καὶ θὰ ὑπάρχουν κάποιοι σοβαροὶ ἀνάμεσά τους, ἀλλὰ σὲ ἄλλους παράγοντες∙ ὡς πρῶτος ἀναφέρεται ἡ ὑποχώρηση τῆς ἐμπιστοσύνης τοῦ ἀμερικανικοῦ λαοῦ στὸν πρόεδρό του καὶ ἡ ἀναζήτηση ἐκ μέρους του τρόπων προσελκύσεώς του καὶ πάλιν∙ ἡ ἐνίσχυση τῶν ἀκραίων Ρεπουμπλικανῶν τοῦ Ντόναλντ Τρὰμπ καὶ τοῦ ἀντιεμβολιαστικοῦ κινήματος, εἶναι ἡ κύρια αἰτία, ὁπότε ὁ Τζὸ Μπάιντεν, ἀντεπιτίθεται, μὲ τὴν καλλιέργεια ἐθνικιστικῶν συνθημάτων, ὅπως ἡ ρωσικὴ ἀπειλή. Ἡ ἀποτυχία δὲν ἀξιολογήθηκε…