Οἱ ἀνησυχίες τῆς δυτικῆς οἰκονομίας ἐπεκτάθηκαν καὶ στὴν Ἀσία, μὲ ὑποχώρηση τοῦ Τόκυο, 1,68%, ἀλλὰ σταθεροποιητικὴ τὴν Σαγκάη, μεῖον, 0,13%, ἐνῶ στὴν Δύση ἡ πτώση ἀνεκόπη ἀργότερα∙ οἱ ἐπενδυτὲς φοβοῦνται τὶς προεκτάσεις τῶν κυρώσεων καὶ μετὰ τὸ τέλος τῶν πολεμικῶν ἐπιχειρήσεων καὶ κατὰ τὴν διάρκεια τῶν διαπραγματεύσεων. Οἱ οἰκονομικοὶ παράγοντες γνωρίζουν, ὅτι τὸ εὖρος τῶν κυρώσεων καὶ ὁ ἀπόλυτος τρόπος τῆς ἐπιβολῆς τους -ἔστω κι ἂν ἄφησαν ἀπ’ ἔξω, λόγῳ γερμανικῶν πιέσεων, τὸ φυσικὸ ἀέριο καὶ κάποια ἄλλα ἀγαθά-, προδιαθέτουν πολλὲς δυσκολίες γιὰ τὴν ἄρση τους κι ἀπὸ τυπικῆς μορφῆς, καθὼς δὲν ἀνακαλοῦνται εὔκολα μὲ μία διοικητικὴ πράξη, κι ἀπὸ πολιτικῆς, ὅταν μάλιστα οἱ εἰδικοὶ στὶς διεθνεῖς ἀνταλλαγὲς προβλέπουν, ὅτι πολλὰ θὰ μπορεῖ νὰ βρεῖ τὸ Κρεμλίνο στὴν μαύρη ἀγορά, ὅπως ἔβρισκε τὸ Ἰρὰν καὶ γιὰ τὰ ἀεροπλάνα του Boeing, ἐπὶ πολλὲς δεκαετίες, ἀνεξαρτήτως τῆς ποιότητός τους.