Τὸ πολιτικὸ παιχνίδι μὲ τοὺς πλειστηριασμοὺς ἐκτονώνεται, ὄχι μόνο ἐπειδὴ δὲν ἔχει ἀπήχηση στὸν κόσμο, ἀλλὰ καὶ ἐπειδὴ γίνεται γνωστὸ τὸ παρασκήνιό του· ὁ Ναπολεοντίσκος τὸ ἐπέλεξε, ὡς αἰχμὴ τοῦ δόρατος τῆς προεκλογικῆς ἐκστρατείας, ἀφοῦ εἶδε, ὅτι ἀποτυγχάνει στὴν πόλωση καὶ στὸν διχασμό. Ἔτσι, καταγγέλλει τοὺς τυχὸν νέους πλειστηριασμούς, χαρακτηρίζοντας τοὺς 25000 τῆς θητείας του, ὅτι «δὲν εἶναι καὶ πολλοί», ἀλλὰ καὶ ἀποφεύγοντας τὶς ἀποκαλύψεις τοῦ Παναγιώτη Λαφαζάνη, ὅτι εἶναι πολὺ περισσότεροι καὶ γίνονταν καὶ ἠλεκτρονικὰ στὰ συμβολαιογραφεῖα, ἂν καὶ εἶναι πολλὲς οἱ ἀντιρρήσεις στὸ κόμμα. Ἀναγνωρίζει πλέον, ὅτι οἱ ἐμπνεύσεις του δὲν ἔχουν ἀντίκρυσμα στὸν λαό, «ὁπότε κάτι ἀλλάζει», ἴσως τὸ μυαλό του, ἂν διαθέτει, ἔστω ἐλάχιστο!