Οἱ ἀμεριοκανογερμανικὲς σχέσεις παραμένουν σὲ στάσιμο ἐπίπεδο, καθὼς οἱ συνομιλίες, Ὄλαφ Σὸλτζ καὶ Τζὸ Μπάιντεν, στὸν Λευκὸ Οἶκο δὲν εἶχαν οὐσιαστικὸ ἀποτέλεσμα κι ἐξαφανίσθηκε ἡ συνάντησή τους ἀπ’ τὴν ἀτλαντικὴ διαπλοκή· συμφώνησαν μόνο στὴν στρατιωτικὴ καὶ οἰκονομικὴ στήριξη τῆς Οὐκρανίας, ἀλλὰ χωρὶς συγκεκριμένες δεσμεύσεις, ὡς πρὸς τὰ ποσὰ καὶ στὸν τελικό της στόχο, τὴν συντριβὴ τῆς Ρωσίας καὶ μὲ ποιό τρόπο. Ἀντιθέτως, στὸν σινοαμερικανικὸ οἰκονομικὸ πόλεμο ὑπῆρξε διαφωνία, καθὼς τὸ Βερολίνο ἐπιμένει στὶς καλὲς τουλάχιστον οἰκονομικὲς σχέσεις μὲ τὸ Πεκῖνο καὶ μέσῳ αὐτοῦ καὶ μὲ τοὺς Ἀναδυόμενους, ἀφοῦ αὐτὴ εἶναι ἡ εὐρωπαϊκὴ πολιτική· τὸ δεύτερο εἶναι, ἡ ἐμμονὴ τοῦ προέδρου, γιὰ τὶς ἐπιδοτήσεις τῆς βιομηχανίας του, κατὰ παράβαση τῶν κανονισμῶν τοῦ Παγκοσμίου Ὀργανισμοῦ Ἐμπορίου. Ἡ διαφωνία ἦταν πλήρης κι οὔτε κἂν συζητήθηκε τὸ θέμα, ἐνῶ ἀναμένονται καὶ τὰ εὐρωπαϊκὰ ἀντίμετρα. Ἡ διαφορὰ μεταφέρεται στὸ ἐσωτερικὸ τῆς γερμανικῆς κυβερνήσεως.