Ἡ χρεωκοπία πολλῶν ἀμερικανικῶν τραπεζῶν, ἡ μία μετὰ τὴν ἄλλη, καὶ μιᾶς εὐρωπαϊκῆς, θέτει τὸ πρόβλημα τῆς ὁμαλῆς πορείας τῆς δυτικῆς οἰκονομίας· στὴν τελευταία καὶ ἀνώτερη φάση του ὁ καπιταλισμὸς ἑστίασε τὴν προσοχή του στὸ πιστωτικὸ σύστημα καὶ στὴν ἀποδοχὴ τοῦ δολλαρίου, ὡς μοναδικοῦ ἀποθεματικοῦ νομίσματος. Ἀλλά, ἀμφότερα ὑφίστανται πλέον σοβαρὴ κρίση ἐπιβιώσεως, καθὼς οἱ κυβερνήσεις τους εἶχαν ἐπαναπαυθεῖ στὶς ἰδεολογικές τους ἀξίες, ὅτι εἶναι ἀναντικατάστατο τὸ σύστημα, ὡς ἀνωτέρα μορφὴ τῆς ἀνθρωπίνης κοινωνίας· οἱ χρεωκοπίες τῶν τραπεζῶν ἦρθαν, μαζὶ μὲ δύο ἄλλες κρίσεις, τὴν ἔναρξη τῆς ἀποδολλαριοποιήσεως τῶν διεθνῶν συναλλαγῶν στοὺς Ἀναδυομένους καὶ τὴν χρεωκοπία τῆς Σίλικον βάλλεϋ, δηλαδὴ τῆς ἀναγνωρίσεως τοῦ γεγονότος, ὅτι ἡ Ἀμερική, παρ’ ὅτι κοιτὶς τῆς ψηφιακῆς τεχνολογίας, ὑστερεῖ στὴν ἀξιοποίησή της. Τὸ χειρότερο γιὰ τὴν χώρα εἶναι, ὅτι οἱ σχετικὲς ἔγκαιρες καὶ ἀγωνιώδεις προειδοποιήσεις πολλῶν ἐγκύρων ἀναλυτῶν της, δὲν εἰσακούσθηκαν καθόλου.