Ἡ διεθνὴς οἰκονομία συνεχίζει τὴν δύσβατη ἀτραπό της, καθὼς φαίνεται, ὅτι εἶναι ἀδύνατη ἡ ἐξασφάλιση ἔστω καὶ διαύλων ἐπικοινωνίας μεταξὺ τῶν Ἀμερικανῶν καὶ τῶν Κινέζων· ὁ Ἄντονυ Μπλίνκεν ἔδωσε δημόσιες διαβεβαιώσεις, ὅτι ἀναγνωρίζει μόνο τὴν μία καὶ ἑνιαία Κίνα, κι ἑπομένως ἀποδοκιμάζει τὴν οἱαδήποτε σκέψη ἀνεξαρτησίας τῆς Ταϊβάν, ἀλλὰ γιὰ τὰ οἰκονομικὰ ἦταν πολὺ φειδωλός. Ἑπομένως ἡ προσέγγιση στὰ προβλήματα τεχνολογικοῦ πολέμου καὶ ἰδιαιτέρως τῆς ἀποδολλαριοποιήσεως τῶν παγκοσμίων συναλλαγῶν ἦταν ἀνύπαρκτη· ἄλλωστε, ἡ συμμετοχή του στὴν ἀντιρωσικὴ προπαγάνδα τῆς διασκέψεως τοῦ Λονδίνου εἶναι πιὸ εὔγλωττη. Τὸ Πεκῖνο δὲν θυσιάζει τὸν ἄξονά του μὲ Μόσχα καὶ Ἀναδυομένους του ἀπέναντι στὶς Ἡνωμένες Πολιτεῖες οἱ ὁποῖες δὲν προσφέρουν καὶ τίποτε, γιὰ τὴν ἀντιμετώπιση τῶν ἀναγκῶν τῆς διεθνοῦς οἰκονομίας στὴν ψηφιακὴ ἐποχή, πέραν τῆς ὑποταγῆς ὅλων στὸ σύστημά τους. Ἀλλὰ αὐτὸ ὑπονομεύει εὐθέως τὶς ἀνάγκες τους, ὁπότε ἀναζητοῦν τοὺς δικούς τους δρόμους…