Ἀναγκαία συμμετοχὴ Εὐρώπης

Ἡ ἀγωνιώδης προσπάθεια τῶν Ἀμερικανῶν ρυθμίσεως τοῦ Μεσανατολικοῦ ἐρήμην τῶν ἄλλων καὶ παραμερίζοντες τοὺς Εὐρωπαίους, ὅπως ἔκαναν καὶ στὴν Οὐκρανία, βαίνει πρὸς ἀποτυχία, ἀφοῦ κι ὁ Ταχὶπ Ἐρντογὰν ἀρνήθηκε νὰ συναντήσει τὸν Ἄντονυ Μπλίνκεν στὴν Ἄγκυρα· ἡ Οὐάσιγκτον ἀντιλαμβάνεται τώρα τὰ ὅρια τῆς παγκοσμίου ἐπιρροῆς της, ἀλλὰ κι ἡ Εὐρώπη τὸν ὑποβιβασμὸ τῆς διεθνοῦς παρουσίας της, σὲ θέματα μάλιστα ζωτικοῦ ἐνδιαφέροντος δι’ αὐτήν, ὁπότε εἶναι ὑποχρεωμένες ἀναζητῆσαι ἀμοιβαία συνεργασία. Τὸ πρόβλημα εἶναι τὸ κατὰ πόσο αὐτὸ εἶναι δυνατό, καθὼς οἱ ἐξελίξεις τρέχουν κι οἱ παρεμβάσεις τρίτων στοὺς Ἄραβες ἐνισχύονται, ἐνῶ ἡ ἐπιδείνωση στὴν Γάζα λαμβάνει τὴν μορφὴν χιονοστιβάδος· στὴν γηραιὰ ἤπειρο τὸ πρόβλημα ἑστιάζεται στὴν ἡγεσία της, ἡ ὁποία, γιὰ ἄλλη μία φορά, δείχνει ἄτολμη κι ἀδύναμη στὴν ἄσκηση τῆς αὐτονόμου διεθνοῦς παρουσίας της. Στὸ Παλαιστινιακὸ τὸ δίλημμά της εἶναι ἐμφανές, δὲν ἁρμοζει ἡ μονομερὴς φιλοϊισραηνικὴ στάση.