Το υπουργείο Παιδείας έχασε τα δημοπρατηθέντα στο Μόναχο εκατοντάδες έγγραφα της επαναστάσεως για λίγες δεκάδες χιλιάδες ευρώּ η εντολή της υπουργού ήταν όπως χτυπήσει το υπουργείο έως το ποσό των 125000 ευρώ, οπότε, επειδή κάποιος τρίτος χτύπησε περισσότερο, έχασε το κράτος τα πολύτιμα έγγραφα. Αποδεικνύεται ότι είναι πολύτιμα για τον ελληνικό λαό, αλλά όχι και για την υπουργό και το επιτελείο της, η οποία δαπανά αθρόως κονδύλια για την εγγραφή αφελληνιστικών βιβλίων ιστορίας, ενώ κάνει αυστηρές περικοπές, σε όσα έγγραφα αποδεικνύουν το ανιστόρητο και υπόπτου προελεύσεως υλικό του βιβλίουּ όσο κι αν ήταν δύσκολη η αλλαγή της υπουργού, μάλλον τώρα γίνεται επιβεβλημένη δια λόγους πολιτιστικής αυτοπροστασίας.

Την αποδοχή από τους Αθηναίους των απόψεων των δημαγωγών, χωρίς ιδιαίτερη κριτική εκ μέρους των, επικρίνει ο Ισοκράτης, διότι γνωρίζει ότι, με την απραξία τους αυτή, παρασύρονται σε κακές αποφάσειςּ οι απράγμονες όμως συμπολίτες του είχαν συνηθίσει στη χαλαρότητα και στην αδράνεια. Επιβάλλεται εις τους εχέφρονας πολίτας περί όσων μεν γνωρίζουν καλάּ «χρη δε τους νουν έχοντας περί μεν ων ίσασιν». Να μην ζητούν συμβουλές, διότι αυτό είναι περιττόּ «μη βουλεύεσθαι, περίεργο γαρ». Αλλά πράττειν όπως γνωρίζουνּ «αλλά πράττειν ως εγνώκασιν». Για όσα δε αναζητούν συμβουλέςּ «περί ων δ΄ αν βουλεύωνται». Είναι κακό πιστεύειν ότι γνωρίζουν το αποτέλεσμαּ «μη νομίζειν ειδέναι το συμβησόμενον». Αλλά τις διάφορες εκδοχές μεν να επεξεργάζονταιּ «αλλ΄ ως δόξη μεν χρωμένους». Για ό,τι τύχη δε να γίνειּ «ό,τι αν τύχη δε  γενησόμενον». Έτσι οφείλουν σκέπτεσθαι για τα προβλήματά τουςּ «ούτω διανοείσθαι περί αυτών».